در وصف اندوه فراق قائد

عروج او، تنها پایان یک زندگی نبود؛ فصلی از آرامش، امید و اطمینان را پایان بخشید. چنان در تار و پود روزگارمان تنیده شده بود که با رفتنش، نه فقط این کوی و برزن، که ممالکی بسیار رنگ غربت به خود می گیرند. اکنون که او دیگر در میان ما نیست، جهان به دشتی می ماند که کهن ترین و استوارترین درختش را از دست داده باشد؛ هنوز هست، اما دیگر آن سایه دلنشین و آن طراوت به حسرتی جاودان بدل گشته است.

سکوت پس از فریاد شهادتش معنایی دوباره و همه جا را با بارانی از اندوه فراگرفت. چه دشوار است پذیرش اینکه دیگر آن صدای آشنا، آن نگاه آرامش بخش و آن حضور اطمینان آفرین، تنها در حافظه روزگار باقی مانده و دیگر نیست.

اندوه این فراق، اندوهی گذرا نیست؛ آرام و بی صدا در ژرفای جان ریشه دوانده و هر بار با تداعی یک تصویر یا یک خاطره، دوباره سر برمی آورد. واژه ها نیز رها شده و در برابر عظمت این فقدان ناتوان اند. نبود خورشید، با وصف روشنایی جبران نمی شود.

درود خدا بر تو ای امام شهید، ای سید شهیدان ایران زمین، نام تو ای سید علی حسینی خامنه ای، همچون ستاره ای است که هرگز از آسمان خاطره ها فرو نمی افتد و تا ابد، بر دل مسلمانان جهان می تابد. امروز یادتان را گرامی داشته، اشک در بدرقه و وداعتان نثار می کنیم و با نائب بلندمرتبه شما، آیت الله سید مجتبی خامنه ای تجدید بیعت می نمائیم. ایران اسلامی در سایه نگاه حضرت قائم(عج)، دعای خیر شما رهبر شهید و هدایت های داهیانه رهبرمعظم انقلاب(حفظه الله)، ایرانی مقتدرتر و پیشگام تر خواهد بود.

قباد ناصری