این روزهای کرونایی

در حقیقت دو ماه آخر سال برای هر شهرداری در ایران به نوعی طوفان ازدحام کار است ، هرچند که من باور دارم که زندگی ما یک رشته درس هایی است که ما به آنها نیاز داریم و به بهترین وجهی برایمان اتفاق می افتد .

درسها به طور مستمر به ما عرضه می‌شوند و تا زمانی که ما این درس ها را خوب یاد نگیریم ، مجبور هستیم دوباره و دوباره ….. آنها را سر راهمان ببینیم . چه خوشمان بیاید چه نیاید ، در هر صورت اتفاق می افتد . چه مسئولیت را بپذیریم ، و یا ادعا کنیم که قربانی هستیم و یا به آنها توجه نکنیم و توجیه بیاوریم ، این وقایع اتفاق خواهد افتاد.

اگر تمام روز و هفته و ماه حالمان بد است ، احتمالاً درسی را نادیده گرفتیم . وقتی مرتب حال خوبمان – آرامشمان – دوستان خوبمان و…. را از دست می‌دهیم ، این امر نشانه ای است از این که ما توجه و مراقبه نکرده ایم .

مثل این است که بعضی‌ها می‌گویند « من مشکلات قدیمی یکسانی را ، با روشهای متفاوتی تجربه می کنم » .

ما به این دنیا نیامده ایم که دربرابر سختی ها منفعل شویم ، بلکه به دنیا آمده ایم تا درس بگیریم و بزرگ باشیم . و جالب اینجاست که هر واقعه ای توانایی متحول کردن ما را دارد و بدبیاری ها ، عالی ترین توانایی را در تغییر افکار ما دارند .

_ عید امسال نیز برای من بدین گونه بود . ازدحام کار در اسفندماه با حضور کرونا ، تبدیل به یک فاجعه‌ای جهانی شد و خواب و خوراک را از همه گرفت . قرنطینه اجباری کرونایی و حفظ نظم و امنیت اجتماعی و فردی شهر ، کار را برای تمامی مسئولین بیش از پیش سخت و طاقت‌فرسا می کرد .
وظیفه ما بسیار خطیر بود چون باید همچنان که وظایف عمومی شهر را داشته باشیم و همان عزیزان و زحمتکشانی که همکاران من هستند بجای اینکه بعدازظهر ها برای استراحت به خانه بروند باید دوباره شبها برای جنگ شبانه با ویروس منحوس بیرون بیایند و شهر را تمیز و ضدعفونی برای قدمگاه مردم نازنینمان کنند
چقدر ما خوشبختیم که خدا این تلاشهای ما را میبیند
چه زیبایی از این قشنگتر برای من و همکاران و پاکبانان مهربان که ساز مسحور کننده آنها خَش وخش جارویشان است
به به – چه صدای دلنوازی از نسیم خادمی – به به
بگذریم چون این خود وادی مصفایی دارد
_ در حقیقت ما در یک جنگ نابرابر با کرونا بودیم . او ما را می‌دید و ماهرانه مستتر بود . و این کار را برای ما انسانها سخت می‌کرد . دشمن نامرئی که بجز مراقبه ، با هیچ سلاح دیگری نمی شد به جنگش رفت .

_ خط مقدم را پزشکان و پرستاران و کلاً کادر درمانی داشتند و ما مسئولین به عنوان عقبه خط مقدم و حلقه ارتباطی بین مردم و کادر درمانی ، کاری بسیار سخت و صعب را عهده‌دار بودیم .

_ روزهایی پر از بیم و امید ، روزهایی با دیدن جنازه و شیون و زاری ،روزهایی پر از احساس کمبود و نبود و …، روزهایی پر از تنهایی در علاج این بلای منحوس را دیدم ……. اما تنها یک چیز مرا بر آن داشت ، تا امیدوار باشم و امیدوار بمانم ……

و آن چیزی نبود ، بجز امید به خداوند منان و دعای بزرگان و دل شکستگان و اینکه باور داشتم و دارم که : هر واقعه ، هدفی دارد و می بایستی در یابم که چرا به این تجربه احتیاج دارم و باید بتوانم بر آن غلبه کنم ، چون امروز قسمتی از مهار شیطنت این بلای منحوس بدستان ماست
پس باید از یکایک تلاشهای موفقمان تجربه بگیریم تا دیگر به آن درس احتیاجی نداشته باشم.

ادامه دارد….