یاداشت مرادعلی سعیدی پور فعال فرهنگی سیاسی به مناسب روز معلم

مرادعلی سعیدی پور
ياد محمد بهمن بيگي جاودان باد.

دوازدهم اردیبهشت را در كشور ما به عنوان روز ملي بزرگداشت مقام معلم هرسال گرامي مي دارند.

من نه به عنوان يك آموزگار بلكه به عنوان كسي كه از شش سالگي وتا كنون در هنگامه ي ۵۶ سالگي و ورود به

آستانه ي بازنشسته از كار معلمي افتخار داردمشغول دانش آموزي باشد براين باورم كه آموزگاران وآموزگاري

شايسته ي سپاس وسپاسگذاري اند.

چراكه بي هيچ ترديد عقل ميكارند ودانش آبياري ميكند تادانايي را بپراكنند.

اينك شايسته ميدانم اين روز را به همه ي آناني كه محبت را درگوش جان دانش آموزان زمزمه مي كنند تا آنان را

هرشنبه تا جمعه به مكتب آگاهي بخشي آورند تبريك بگوييم.

اميدوارم تلخكامي هاي زندگي وكمبودهاي معيشتي اين شغل كه متوليان آن به بهاي زندگيشان به ديگران زندگي

مي بخشند آن ها را دلسرد نكند وناداري ها را با پرورش آگاهي دانش آموزانشان به فراموشي بسپارند.

دراين روزشايسته مي دانم يادي كرده باشم ازيكي از معلمانم اين مرز وبوم كه باور دارم دلبسته ي سرفرازي مام

ميهن بود وهمه ي عمر خويش را در راه پيش رفت اين خاك پرگهر هديه نمود او بزرگمرد عرصه ي آموزش وپرورش عشاير كشور  زنده ياد وزنده نام شادروان محمد بهمن بيگيبود كه ديروز(۱۱/۲/۱۳۸۹) جان را به جان آفرين تسليم كرد.تا ياد ونامش در ذهن وبر زبان همه ي ايل وندان ايران زمين

همواره جاري باشد.محمد بهمن بيگي ايل مردي از ايل قشقايي بود كه به مدد روشن انديشي پدر ومادرش در

اواخر حكومت رضاشاه واوايل پادشاهي محمد رضاشاه از دانشگاه تهران ليسانس حقوق گرفت وبعد از جنگ دوم

جهاني باكمك دست اندركاران اصل چهارترومن به تاسيس وتوسعه ي آموزشگا ههاي عشايري پرداخت وتوانست

در دور افتاده ترين و توسعه نايافته ترين مناطق اين كشور با همت وپشت كار چادر آموزشگاههاي عشايري را در

پهنه دشت ايران وفراز كوههاي آن برپا داشت.

بي شك نام محمد بهمن بيگي در ياد كودكان سالهاي نه چندان دور كوچروان اين كشور پژواكي هميشگي خواهد

داشت چراكه كوشش هاي او كه خود زاييده شده در ايل راههاي بين لار وفيروز آباد بود موجب شد درهمه  مناطق عشايري ايران از فارس تا كردستان واز ميان بختياري ها تا شاهسونها نوبادگان ايران زمين كه هريك از   آن ها  به آباداني ايران وسربلندي ايرانيان انديشيده وكمك كرده اند ميدان تعليم وتربيت گسترده شود.

براين باورم كه درگذشت وي در آستانه ي روز معلم خود رازي است كه رمز علا قه ي او به كار آموزگاري را نشانم ميدهد. يادش در  تداوم همه ي تبسم ها پراكنده باد آنچنان كه گبرايش مدرسه اي در باد را ساخته بودند وديگران قدر كار سترگش را دانستند وجايزه ي سواد آموزي سازمان علمي فرهنگي ملل متحد( يونسكو) را به اودادند