حاکم شدن جو احساسی و سطحی نگری در خصوص مسائل کلان ملّی

مدتی است فضای جامعه تحت تاثیر خبر واگذاری برخی جزایر ایران به “چین” بسیار ملتهب گردیده است
اینکه مردم عزیز ما نسبت به حفظ وجب به وجب خاک خود حساس می باشند جای تعجب ندارد آنهم از ملتی با عظمت و قدمت و تاریخ .
اما آنچه جای نگرانی دارد حاکم شدن جو احساسی و سطحی نگری در خصوص مسائل کلان ملّی است که متاسفانه فضای مجازی در کنار همه محسنات خود ، محلی گردیده است جهت جولان افرادی که گاها بدون پشتوانه و تحلیل علمی یا سواد و دانش کافی در این زمینه به ارائه دیدگاه می پردازند

از سویی دیگر رفتار و عملکرد برخی مسئولین ما بعضا در برخی از عرصه های بین المللی نشانی از اقتدار و ثبات نداشته و همین باعث بروز شک و شبهه در خصوص آینده این نوع تفاهم نامه ها گردیده است

دو گروه به انتشار دو نظریه کاملا متفاوت در خصوص تفاهم نامه مذکور در فضای مجازی پرداخته اند:
یکی صاحبان نظریه سیطره چین بر منابع طبیعی ایران

دوم گروهی که موفقیت بزرگ ایران در شکست محاصره اقتصادی و جو منفی حاکم بر این را دلیل شانتاژ های آمریکا و صهیونیسم بین الملل در این زمینه می دانند

فارغ از اینکه کدام یک از این نظریه ها درست است
یا اینکه به چه میزان نگرانی ها قابل قبول است
باید همه بدانیم اولا هر گونه تفاهم نامه بین الملی باید به تصویب پارلمان هر کشور برسد

پس ، افراد دغدغه مند باید با نمایندگان حوزه های انتخابی خود مذاکره کنند و بحای انتشار نگرانی های خود در فضای مجازی و گسترش جو نگرانی درجامعه آن را جهت پیگیری به نمایندگان خود در مجلس شورای اسلامی انتقال دهند

دوم باید پذیرفت در معاهدات بین المللی کشورها مِنجمله چین باید با یک ارگان رسمی از کشور دیگر طرف مذاکره باشد نه تک تک شهروندان آن کشور

پس مطبوعات به عنوان یکی از ارکان دموکراسی بصورت جِد و با تحلیل های کارشناسی با افراد خبره حوزه حقوق بین الملل و علوم سیاسی و…..نسبت به روشنگری در سطح جامعه و بررسی تمام زوایای تفاهم نامه و دقت نظر در تک تک بندهای آن
راه را برای تصمیم گیری صحیح باز نمایند

نه اینکه بر حسب علایق شخصی یا جناحی خود یا رسانه شان فضای جامعه را به سمت و سویی برده که منافع سیاسی خود را تامین کنند و شعار وامصیبتا سر دهند

یا اینکه ندای نجات و حل تمام معضلات کشور را در سایه یک تفاهم نامه سر دهند

باید پذیرفت سیاست و حقوق و ارتباطات بین المللی یک علم و هنر بسیار جدّی است که پیچیدگی های خاص خود را مانند هر دانش دیگری دارد

ما می توانیم دغدغه های خود را با پرسش از اشخاص و نهادهای مطلع برطرف سازیم اما باید بدانیم حق نداریم بر اساس یک حدس یا گمان فضای جامعه را ملتهب نموده و ناخواسته مشکلی بر مشکلات مردم
و گره ای در کار کشور بیاندازیم

چه بخواهیم چه نخواهیم نمایندگان ما در مجلس از طرف ملّت باید تصمیم بگیرند

ما باید از مجاری قانونی سئوالات خود را بپرسیم نه خدای ناکرده در دام جریانهای موجود در فضای مجازی که مشخص نیست از طرف چه کسانی و با چه هدفی و به چه سمت و سوی می روند بیافتیم

بنده شخصا این سوال را دارم بر فرض مثال ، روح تفاهم نامه بدون مشکل است .
اما آیا چین شریک قابل اعتمادی برای ماست؟ چندین قرار داد و به چه مبالغی در کشور با چینی ها داشتیم سرنوشت آنها چه شد؟ چرا شرکت های چینی اولین شرکت هایی بودند که بعد از تحریم های ظالمانه ایران را ترک کردند؟
چه راهکارهایی برای پیشگیری از عدم تکرار این موارد اندیشیده شده است؟
یا چنانچه وامی از کشور چین دریافت شود ضمانت آن چه چیزی هست آیا خاک هست؟!

علت حساسیت کشورهای مثل آمریکا و رژیم صهیونیستی در این خصوص چیست؟

کافیست نگاهی به روزنامه هاآرتص رژیم اشغالگر قدس و سخنرانی های وزیر امور خارجه آمریکا بکنیم

آنچه واضح است مسئله به سادگی سخنرانی ها و مطالب احساسی مطرح شده در فضای مجازی نیست

باید با شکیبایی همه جوانب امر را سنجید

مردم از راههای درست دغدغه های خود را انعکاس دهند و مسئولین و کارشناسان مطلع ، موضوع را کاملا شفاف سازی نمایند تا جایی برای شبهه افکنی معاندان و دشمنان قسم خورده انقلاب و کشور باقی نماند .

صدا و سیما با دعوت از کارشناسان خبره دو طیف مخالف و موافق قرارداد ، موضوع را مورد ارزیابی قرار دهد

و در نهایت اینکه نگاه همه ما به داخل باشد نه شبکه های معاندی که از هیج دشمنی نسبت به انقلاب ، ایران و ملّت ما دریغ نکرده و نمی کنند .

و مطمئن باشیم همان کسانی که در هشت سال جنگ اجازه ندادند یک وجب از خاک کشور به دست رژیم بعث بیفتد همان ها هم با وسواس مراقب اوضاع تمامیّت ارضی حال حاضر ایران خواهند بود

جعفر ملک محمدی