دستانی که در دست خداست

بازتاب خوزستان: بعد از دوازده روز بیماری سخت و طاقت فرسا و سوختن در تب ، لرز و استخوان درد و سرفه های مدام و با اسکن ریه هایم پی به مبتلا شدن به کرونا بردم.
آمبولانس سریع منو به بیمارستان رازی اهواز منتقل و پس از معاینه و بررسی وضعیت لاجرم به بخش مراقبت های ویژه بیمارستان(ICU) منتقل شدم‌
در شنیده ها شنیده بودم وقتی در هر شهری کلانتر باشه همه چیز آرام و مردم در آرامش تمام هستند، ولی شنیدن کی بود مانند دیدن. اونم آرامشی که بواسطه کلانتری واقعی حاکم باشد. کلانتری که بدون ستاره روی سینه و اسلحه در دست فقط دست در دست خدا دارد و بجای نشان ستاره طلایی روی سینه خود قلبی طلایی درون سینه دارد.

صحبت از مرد ازرشمند و فداکاری است که در روز ایثار امسال جایزه ملی ایثار را از دست معاون ریاست جمهوری دریافت کرده و بدون کوجکترین وقفه و استراحت با تیم متخصص همراه خود ( پرستاران و دیگر اطباء ) شبانه روز در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان کاری کرده است کارستان. بله صحبت از آقای *دکتر فرهمند کلانتری است.

می خوام به بهانه سپاس از کادر درمان از دکتران فوق تخصص گرفته تا کارگران هر بخش که بی نیاز از این سپاس هستند و برای کسانی که همچون من تا قبل از بستری شدن بی اطلاع از معنی و مفهوم ایثار و فداکاری هستند نا نوشته هایی از عشق و مسئولیت در حرفه ی شما را ثبت و یاد اوری کنم. روایتی که بنا به فرمایش مقام معظم رهبری چیزی کم از ایثار جانانه ۸ سال دفاع مقدس را ندارد.

نمی دانم چقدر و چند بار وقتی معلمتان می پرسید می خواهید چه کاره شوید و چگونه با شوق و با انگشتی اشاره به آسمان می گفتند ؛ *” دکتر ، پرستار “* و امروز به یقین می توان گفت که این موهبت و مسئولیت اگر چه از پی سال ها تلاش خستگی نا پذیرتان به دست آمده اما به ضرس قاطع بر داشتن درد از دل درد مندان و پرستاری شان تا پای جان ! مسئولیتی نبوده که خداوند به بهانه آموختن کتاب و جزوه به شما هدیه کرده باشد ، بلکه بی گمان ، انگشتی از آسمان به شما اشاره کرده ! آن انگشت هم اکنون دستی شده در دستان شما.

شما برگزیده شده ائید برای روزهای سخت ! برای همین روزهای تنهایی و برای روزهایی که انسان در جستجوی معجزه و رحمت الهی در زمین، دست به آسمان است و امید وار.
*من به چشم خود دیدم که شما یک دست در دست بیمار دارید و دست دیگر در دست خدا

بگذارید به عنوان یک انسان برگشته از آن دنیا و بیمار شفا یافته و مهمان ۲۰ روزه ی شما در ICU برایتان بنویسم؛ در این روزهایی که دستی به دوستی و نه آغوشی به گرمی نمی تواند حتی برای عزیز ترین عزیزان باز شود و دوری اجباری بر احساسات حاکم است ، آغوش گرمتان همچون مسیج (ع) بی پروا باز است و به لطف خداوند عزوجل دست شفا به سوی بیماران دراز می کنید و به قیمت جان شیرینتان پذیرای ایشان هستید.

صبر و استقامتتان ، پایداری و مقاومتتان ، گذشت و فداکاریتان در این روزهای سخت ، هرگز فراموش نمی شود.
امروز روز امتحان است و شما به فضل الهی و دعای خیر آحاد ملت ایران از این امتحان الهی نیز با سلامتی و سربلندی بیرون خواهید آمد. ان شاءالله .

وظیفه شرعی و اجتماعی ما هم ایجاب میکند با رعایت تمامی پروتکل های بهداشتی باری مضاعف بر دوش شما فرشتگان سبک بال نباشیم. خداوند حافظ و ناصر تان باشد. و ما توفیقنا الی بالله.

اسماعیل اسفندیاری