کریم بوستانى: همه در محله ى فوتبال سیر مى کنند جز اهالى خودش

گفت و گو: هوشنگ نوبخت

اولین بار بود که یکى از بهترىن دروازه بان هاى تاریخ کشور را از نزدیک مى دیدم، کسى که در دوران نوجوانى هر جا در محفلى حضور داشتیم با افتخار از او به عنوان همشهرى یاد مى کردیم.
کسى که اگر به قول حشمت خان مهاجرانى، بچه شهرستانى نبود، سال ها در حضور چند دروازه بان درجه یک، گلر اول تیم ملى مى شد.
کریم بوستانى با فوتبال بزرگ شد، در شهر اولین ها رشد کرد و به واسطه سلامت جسم و منادى اخلاق، پله هاى ترقى را طى کرد و به خیلى از افتخارات دنیاى فوتبال هم رسید.
همبازى ناصر خان حجازى و همراه سال هاى تلخ و شیرین امیر قلعه نوعى، این روزها خیابان هاى اهواز را با خاطرات دوران جوانى اش اش قدم مى زند.
او را در میدان شهداى اهواز دیدم، فرصت را غنیمت شمرد، او را به دفترم دعوت کردم و دقایقى با این پیشکسوت فوتبال به گفت و گو نشستم.
سوال خاصى نپرسیدم و فقط جویاى احوالش شدم.
سرى تکان داد، أهى کشید و گفت: یک عمر در فضاى فوتبال خوزستان و کشور تجربه اندوختم، سفرها کردم، دوره ها دیدم و اینک فقط آن ها را با خودم مرور مى کنم.
سوال کردم مگر جایى مشغول نیستى؟ گفت نه، ظاهرا در فضاى کنونى فوتبال حتى در استان خودم، جایى براى من و امثال من که در متن ها و نوشته هاى ورزشى، اسطوره و گنجینه و پیشکسوت خوانده مى شویم، نیست. محله ى فوتبال شلوغ شده و همه اقشار و اصناف در أن هستند غیر از ما که جز فوتبال، چیزى براى عرضه نداریم.

با وجود اینکه اکثر تیم هاى خوزستانى لیگ برتر و دست یک، شرایط مساعدى در جدول ندارند و اکثرا با کادرهاى جوان یا نا آشنا با ظرفیت هاى نهفته خوزستان در حال آزمون و خطا هستند، کسى مثل من که مى توانم پدرانه در کنارشان باشم را کسى طلب نمى کند و فعلا با مرور یک عمر خاطره، روزگار مى گذرانم.
از صحبت هاى استاد، دلم مثل غروب نشسته بر لب کارون، گرفت و من هم از فضاى حاکم بر فوتبال خوزستان گلایه کردم و گفتم مگر تاریخ فوتبال خوزستان چند تا کریم بوستانى دارد که از تجربیات گرانبهاى آنان بهره نمى برند؟!

مگر تیم هاى خوزستانى چه کسى از آقا کریم بهتر سراغ دارند که او را به عنوان مشاور و بدون قراردادهاى آنچنانى فرا بخوانند تا فوت و فن کوزه گرى فوتبال را در بزنگاه ها به أنان بگوید.
هوا رو به تاریکى است و من آقا کریم خوش قد و قامت دوران نوحوانى ام را به خوردن یک چاى دعوت مى کنم و امیدوارم که تیم هاى مطرح استانم که روزى با وجود همین بوستانى ها، پایتخت فونبال مملکت بودند، با خواندن این مطلب این سرمایه با اخلاق و گنحینه ناب جنوب را که سال ها، در تیم هاى مطرح کشور، معلمى کرد را به کار بگیرند تا غروب ها به جاى قدم زدن در سواحل کارون با جوانان آینده دار فوتبال استان مان گام بردارد و داشته هایش را به أنان انتقال دهد.