روز خبرنگار در سایه سار سکوت و بی توجهی شهرستان شوش گذشت

“مقام معظم رهبری ”
بدون خبرنگار لحظه ها ماندگار نمی شود .

اسباب کار خبرنگار قلم و کاغذی است اما همین ابزار کوچک و شاید ارزان موجب کلی تغییر و تحول می گردد .

راهی ساخته می شود ، مدرسه ای آباد ، حادثه ای به خیر ، بی خانمانی را خانه دار ، گرسنه ای سیر و تشنه ای سیراب وبیماری ، سلامتی را به دست می آورد و دورنمایی بزرگتر جنگی به پایان می یابد ‌

یک سال می نویسیم ، مصاحبه می کنیم ، جلسات را پوشش می دهیم .
عدم امنیت ، کمبود حرمت روزنامه نگاران ، پایین بودن آستانه تحویل برخی از مدیران و ارتباطات عمومی و……..از مسائل قشر فعال عرصه خبری جامعه ای است که کسی توجه نمی کند .

یادمان باشد خبرنگار می نویسد و انعکاس می دهد در جامعه…
اما آیا کسی هست که درد دل های انان را گوش و یا به تصویر بکشاند ؟
چندین بار از مسئولین شهرستان شوش خواستار شدیم حداقل یک بنر به یاد شهید صارمی و روز خبرنگار در ورودی شهر یا مرکز شهر نصب کنند ولی …..‌

دو سال است با شیوع کرونا کار خبرنگاران دشوارتر شده ولی همکاران ما با جان خرید خطرات این بیماری کشیده شده و در کنار مردم برای ثبت لحظات حاضر می شوند .

آیا این خبرنگاران در این شرایط یخت اقتصادی زندگی نیاز به حمایت نداشتند ؟
تنها یک روز به حرمت خبرنگاران آیین تجلیلی می شود وقتی به ۱۸مرداد می رسیم دیگر برنامه های روزمره تکرار و باید ادامه داشته باشد و کسی نیست این قشر را حمایت کند
و…..امسال کم رنگتر از هر سال روز خبرنگار بر ما گذشت و سالی تلخ بر نوشته های تقویم دلمان رقم خورد حال به هر دلیلی که وجود داشت در سایه ای سکوت و سکوتی پر از فریاد به اهالی مطبوعات و رسانه ها گذشت و چقدر تلخ هر سال غریبانه تر از سالهای گذشته برگزار می شود و دست خبرنگاران به جایی نمی رسد .
در پایان دلنوشته خود آرزو می کنم یک روز خبرنگاران به جایگاه واقعی خودشان دست یابند .

“مقام معظم رهبری ”
بدون خبرنگار لحظه ها ماندگار نمی شود .

اسباب کار خبرنگار قلم و کاغذی است اما همین ابزار کوچک و شاید ارزان موجب کلی تغییر و تحول می گردد .

راهی ساخته می شود ، مدرسه ای آباد ، حادثه ای به خیر ، بی خانمانی را خانه دار ، گرسنه ای سیر و تشنه ای سیراب وبیماری ، سلامتی را به دست می آورد و دورنمایی بزرگتر جنگی به پایان می یابد ‌

یک سال می نویسیم ، مصاحبه می کنیم ، جلسات را پوشش می دهیم .
عدم امنیت ، کمبود حرمت روزنامه نگاران ، پایین بودن آستانه تحویل برخی از مدیران و ارتباطات عمومی و……..از مسائل قشر فعال عرصه خبری جامعه ای است که کسی توجه نمی کند .

یادمان باشد خبرنگار می نویسد و انعکاس می دهد در جامعه…
اما آیا کسی هست که درد دل های انان را گوش و یا به تصویر بکشاند ؟
چندین بار از مسئولین شهرستان شوش خواستار شدیم حداقل یک بنر به یاد شهید صارمی و روز خبرنگار در ورودی شهر یا مرکز شهر نصب کنند ولی …..‌

دو سال است با شیوع کرونا کار خبرنگاران دشوارتر شده ولی همکاران ما با جان خرید خطرات این بیماری کشیده شده و در کنار مردم برای ثبت لحظات حاضر می شوند .

آیا این خبرنگاران در این شرایط یخت اقتصادی زندگی نیاز به حمایت نداشتند ؟
تنها یک روز به حرمت خبرنگاران آیین تجلیلی می شود وقتی به ۱۸مرداد می رسیم دیگر برنامه های روزمره تکرار و باید ادامه داشته باشد و کسی نیست این قشر را حمایت کند
و…..امسال کم رنگتر از هر سال روز خبرنگار بر ما گذشت و سالی تلخ بر نوشته های تقویم دلمان رقم خورد حال به هر دلیلی که وجود داشت در سایه ای سکوت و سکوتی پر از فریاد به اهالی مطبوعات و رسانه ها گذشت و چقدر تلخ هر سال غریبانه تر از سالهای گذشته برگزار می شود و دست خبرنگاران به جایی نمی رسد .
در پایان دلنوشته خود آرزو می کنم یک روز خبرنگاران به جایگاه واقعی خودشان دست یابند .

✍️فائقه شیرک