یاد یار مهربان آید همی..

((به نام نخستین آموزگار عالم هستی))

فرارسیدن هفته معلم را محضر تمامی اساتید ومعلمان صدیق ، فرهیخته و دردمند از دل فضای مصفای مدرسه تا دانشگاه ها ، حوزه ها و حتی آموزشگاه های خصوصی و هر مکان که ردی از دادوستد دانش ، پرورش ، تربیت ، پرسش گری و آموزش و اندیشه ورزی به عنوان یکی از خصوصیات متمایز انسان نمایان است ، تبریک عرض می کنم … از دیر زمان ، علی رغم فراز و فرودهای تاریخی ، وقوع جنبش ها نهادینه شدن سیستم های مختلف حاکمیتی و نظام اجتماعی در برهه های مختلف تاریخی این سرزمین ؛ از فضای سنتی و مکتبخانه ها تامدارس و دانشگاه های مدرن همواره مقام استاد و معلم از منزلت قابل اعتنا ، وزانت و ارج برخوردار بوده است ؛ معتقدم که راز جاودانگی نام اساتید عالم و مفاخر ایران در طول قرن های مختلف تنها به علت انتقال اصطلاحات ، دانش و آموزه های علمی نبود بلکه فراتر از آن برقراری ارتباط روحی و قلبی و اثرگذاری سازنده براخلاق شاگردان و مریدان و کمک به پرورش فضیلت های اخلاقی در کنار علم و ادب و معرفت بود . شایسته است ارج نهادن به مقام معلم و استاد را به ۱۲ اردیبهشت محدود نکنیم ، که اتخاذ ظرافت ، حساسیت و دقت نظر نسبت به دغدغه ها ، مطالبات بروز و نقطه نظرات معلمان را به عنوان یک از زیرساخت های مهم امر توسعه ارج نهیم .‌ در وادی ادب فارسی ، هرگاه از نام معلم و ضرورت آموختن ، سخن به میان آید ، این سروده حضرت حافظ به ذهنم خطور می کند .

ای بی‌خبر بکوش که صاحب خبر شوی

تا راهرو نباشی کی راهبر شوی

در مکتب حقایق پیش ادیب عشق

هان ای پسر بکوش که روزی پدر شوی”…

* رضا کیانی