((جوانی )) را یک اندیشه بدانیم

۱۱ شعبان ، مصادف با میلاد فرزند رشید و حماسه آفرین حضرت امام حسین (ع) ؛ علی اکبر در تقویم به عنوان روز جوان میشناسیم . بنابر دیدگاه برخی صاحب نظران جوانی برابر است با مرحله خروج از نوجوانی و آغاز نقطه عطفی از شکفتن در دفتر زندگی هر انسان . با این تعریف و تفسیر می توان گفت : بخش قابل توجه ای از جمعیت جامعه و رده های مختلف کاری اعم از هنرمندان ، ورزشکاران ، دانشگاهیان ، روحانیت و طلاب حوزه های علمیه ، پزشکان ، فعالان عرصه های صنعت و عمران و امنیت را جوانان تشکیل می دهند با دغدغه ها ، مطالبات ، انتقادات متنوع و با دارا بودن آرمانها و برنامه هایی در مسیر توسعه و سربلندی کشور . پرواضح است که در روز جوان زبانها و قلمها ( افراد حقیقی و حقوقی ) به ستایش و تکریم از نسل جوان و نقش تاریخی جوانان و همچنین لزوم توجه به مطالباتی همچون اشتغال جوانان و ارتقای سطح کاری جوانان و اعتمادبه جوانان ، سخن به میان می آورند . اما اینکه در افزایش سطوح کمی و کیفی چه اقداماتی صورت گرفت ، و پاسخ به پرسشها و دغدغه هایی نظیر وضعیت کاهش آسیبهای اجتماعی ، افزایش روحیه امید به زندگی ، واگذاری مسئولیت به جوانان ، بهبود وضعیت معیشتی جوانان و … منصفانه تر آن است که به آمار دقیق و قیاس میان سالهای مختلف توجه کنیم و از برخوردهای عوامانه و بی تعقل ، التهاب روحی جامعه و موج آفرینی های کاذب اجتناب کنیم . بطورکلی معتقدم در هر مقطع از زمان ، در صورت مشاهده سیرنزولی و عدم دست یابی به خروجی های مطلوب ، ریشه های توسعه نیافتگی می توان را در مواردی همچون ؛ امتناع از نگرش دقیق علمی ، سطحی نگری در رفتارهای سازمان یافته ، کم توجهی به کارکرد سازمانهای مردم نهاد ، روی آوری به کلی گویی ، موازی کاری ، کوتاهی کردن در مطالبه گری دقیق عقلانی ،ارتباطات ضعیف رسانه ای ، سهل انگاری در شناخت مسئولیتهای اجتماعی ، ‌ هم از سوی مطالبه گران جوان و هم از طرف متولیان جستجو کرد و تجدید نظرهای لازم را انجام داد . جوانی نعمت و سرمایه ای است خدادادی که می بایست آن را مغتنم دانست و بیش از هرچیز به باروری روحی و کسب آموزه های فکری در این ایام ارج نهاد ، نباید از نظر دور داشت که در حین فرصتهای طلایی ، تهدیدات ویرانگری نیز پیش روی نسل جوان است ، بدین معنا که با اندکی سهل انگاری و غلطیدن در رخوت و خامی و روزمرگی و یا قرارگرفتن در دام تندرویها و اجتناب از انصاف و خردروزی ، سرنوشتی تلخ ، سوزناک و سرشار از فرصت سوزی و حسرت ره آورد ایام جوانی باشد . پس عالمانه تر و زیبنده تر آن است که جوانی را یک اندیشه بدانیم (و نه تنها یک برهه خاص سنی ) تاکید دارم که جوانی را یک اندیشه بدانیم ، اندیشه جوان داشتن ، یعنی دارا بودن سرمایه ای سرشار از عشق به پویایی ، پژوهش ، خلاقیت ، آرمانخواهی ، تعامل ، اعتمادبنفس ، آفرینش و حقیقت جویی و هر لحظه تازه شدن … و این اندیشه و روح سرزنده جوانی ، توام با ایمان راسخ معنوی ، در هر برهه و مکان می تواند موتور محرکه توسعه و کمال و در هر مرحله از عمر کارساز جلوه گر شود . آنچه جامعه در ابعاد مختلف سیاسی ، فرهنگی ، اجتماعی ، اقتصادی ، زیست محیطی و … بدان نیاز دارد ؛ تعامل میان نسلها است . بجای تقابل میان نسلها به تعامل میان نسلها اهتمام بورزیم . بی تردید نسل جوان امروز با استعانت از تجارب پیشکسوتان و ارتباط عالمانه و یا شاید نقادانه به گذشته می تواند در هموار ساختن راه ‌عبور از تنگناهای مختلف و رسیدن به آینده روشن کوشا باشد . گوهر اندیشه و آرمان نسل جوان در خلال ارتباط با نسلهای کارآزموده پیشین پخته و افق نگاه آنها جامع تر و عمیق تر خواهد شد .