در سکوت و غریبانه به سویش بال بگشایی

غبطه خوردن که بد نیست

حسادت که بد نیست

اگر بپذیری خدا عزت می دهد و بس

می شود با تضرع و اخلاص اشک بریزی در مظلومیت سالار شهیدان و اجر نبینی

چگونه ممکن است از درد فراغ جگر گوشه ات سالها بسوزی، توکل کنی و در مقابل حی دادار سرا پا تسلیم باشی اما اجرش را نبینی.

مگر می شود حاصل و ثمره زندگی ات را با خلوص نیت و ابراهیم وار در راهش فدا کنی و اجرش را نبینی.

سالها چشم به راه پیکر ارباً اِربای فرزند تازه دامادت چشم به راه بنشینی و در دل زمزمه کنی: راضی ام به رضای تو.

مدال افتخار خادم الحسین بر سینه ات نقش بسته و دستهای پینه بسته ات در ماتم سیدالشهدا بر سینه مالامال از دردت فرود بیاید و ارحم الراحمین نبیند.

بر مظلومیت سیدالشهدا اشک بریزی و گهواره علی اصغر آذین کنی و حجله علی اکبر ببندی و هم نوای سقای بی دست کربلا و همنوای بی بی زینب شوی.

اما بی اجر بمانی. محشور نباشی.

و بشارت داده که:

إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ إِنَّا لَا نُضِیعُ أَجْرَ مَنْ أَحْسَنَ عَمَلًا

آنان که ایمان آوردند و نیکوکار شدند ما هم اجر نیکوکاران را ضایع نخواهیم گذاشت.
(آیه ۳۰ سوره کهف)

درمانده ام که چگونه و با چه زبان و چه کاری خیری از خدای رحمان خواسته ای که چون بی بی دو عالم در سکوت و غریبانه به سویش بال بگشایی.

آرامش، متانت و عزت نفس و تاکید بر نماز اول وقت از خصایص مرحوم حاج محمد حسین اسلامی پور بود.
او که با دلی آرام و قلبی مطمئن چون پیر جماران به سوی جایگاه ابدی اش سفر کرد.

حال می فهمم که خدا عزت می دهد یعنی چه؟

به رسان سلام ما را به اولیا و صلحا و شهیدان.

روحت شاد “حاج محمد حسین اسلامی پور” عبد صالح خدا.

*امید زمانی