صنایع پایین دست پتروشیمی حلقه مفقوده اشتغال در خوزستان

پتروشیمی که در ایران قریب به ۶۰ سال قدمت دارد، در اواسط دهه ۷۰ با تفکری درست و منطقی مورد توجه ویژه قرار گرفت و با تمرکز منابع بر فرصت ها، رشد بسیار خوبی در صادرات غیرنفتی شاهد بودیم که اثرات آن را در شرایط تحریم های ظالمانه فعلی به واسطه میزان ارزآوری بیش از پیش می توان درک کرد.
استان خوزستان به واسطه پتانسیل ها و ویژگی هایش یکی از استانهای میزبان صنعت پتروشیمی است اما باید دید آیا توانسته است به میزان ارز آوری که برای کشور داشته و میزان آلایندگی زیست محیطی که برای این استان به ارمغان آورده، از فواید آن نیز بهره ببرد؟
علاوه برمیزان آلایندگی که این صنعت در استان خوزستان بوجود می آورد جاده های استان نیز زیر بار ترافیک سنگین و مدام حمل نقل پتروشیمی مستهلک می گردد، برای جبران این ناهنجاریها چه اقداماتی انجام شده؟ اگر هم اقدامی شده این اقدامات چه میزان کارایی داشته است؟ متاسفانه آمار شفافی در این باره وجود ندارد و بنظر می رسد کفه زیان های پتروشیمی ها برای خوزستان نسبت به منافع آن سنگین تر است.
استان خوزستان با وجود تمام پتانسیل هایش یکی از استانهای دارای مشکل اشتغال کشور است، این تناقض منابع سرشار و مشکل اشتغال منطقی نیست، صنایع پایین دست پتروشیمی در اشتغالزایی و درآمدزایی مردم استان خوزستان می تواند تاثیر بسزایی داشته باشد، اما غفلت از تاسیس صنایع پایین دستی در جوار کارخانه های پتروشیمی باعث شده در عمل میوه این صنایع بزرگ در استان هایی مانند اصفهان، مرکزی، زنجان، تهران و فارس چیده شود. این در حالی است که اشتغال زایی صنایع پایین دستی پتروشیمی چندین برابر صنایع مادر است.
عدم وجود صنایع پایین دست پتروشیمی در خوزستان نمونه بارز ضعف مدیریت و عدم توجه دست اندرکاران ه موضوع توسعه در خوزستان است.
صنایع پایین دستی که موتور محرکه ی بخش خصوصی است می تواند نقشی بسزا و موثر در اقتصاد کشور و رونق تولید و تحقق اقتصاد مقاومتی ایفا کند، لازمه آن نیز برنامه و سرمایه گذاری است. این کاری است که مسوولین و نمایندگان استان می توانستتد برای حل مشکل بیکاری جوانان داشته باشند و باعث رونق و افزایش سطح درآمدی شهروندان خوزستانی شوند.باشد که در آینده به این مهم توجه بیشتری معطوف گردد.